Podczas zajęć inauguracji Ulpanu (czyli: szkoły języka hebrajskiego) przez Agencję Sohnut w Warszawie, w ten zimny za oknem wieczór lutego, uczyliśmy się piosenek hebrajskich. Pierwszej tytuł brzmiał: „Ani Ve Ata” („Ty i Ja”). Autor, znany w Izraelu twórca muzyki, Pan Arik Einstein, mówi w niej o tym, że każdy z nas ma wpływ na otaczająca nas rzeczywistość. Ważna prawda! Szczególnie w sytuacjach tak trudnych dla wielu, gdy chodzi o inność poglądów, narodowości, kultury. Kolejna piosenka, śpiewana w Izraelu przez żołnierzy, nawiązywała do nadziei i miłości, której nie powinniśmy tracić w tym obecnie tak bardzo „zgorzkniałym świecie”. Nadzieja i miłość to aspekty będące szczególną kotwicą młodych żołnierzy w Izraelu. O nienawiści mówi się z ogromnym smutkiem i brakiem akceptacji.

Piękne. Piosenki dobrze znane i śpiewane w całym Izraelu. Bardzo dotknął nas fakt, że prezentowały je dwie młodziutkie Izraelitki przygotowujące się do podjęcia w następnym roku służby wojskowej, a obecnie, jako wolontariuszki, niosące innym to co najlepsze o kraju, który jest ich DOMEM. Postawa godna podziwu. Ta lekcja hebrajskiego zatrzymała nas na chwilę przynosząc perspektywę tęsknoty za tym co w życiu tak ważne. Dziękujemy!

A jak poszła nauka języka hebrajskiego? O dziwo, co uradowało nas bardzo, nie wymagano od nas gramatyki, odmian, ale w prostych dialogach dodano zachęty do dalszej nauki języka. Już na koniec lekcji potrafiliśmy zamówić jedzenie w restauracji, opowiedzieć kilka zdań o danym mieście, czy też zawodzie, który wykonujemy., itp. Gratulacje dla nauczycielki! Dziękujemy ogromnie!

Spora część osób będących na spotkaniu to nasi Podopieczni, którzy myślą o dokonaniu w niedalekiej przyszłości aliji. Polacy pochodzenia żydowskiego. Język hebrajski będzie niezbędnym dla nich w życiu w nowym kraju narzędziem. Czasami odmienność alfabetu, pisowni i wymowy gasi zapał do pracy nad nauką. Tym razem jednak łatwość opanowania prezentowanego materiału przyniosły radość i relaks.

Czekamy na kontynuację!